maandag 10 oktober 2016

Een half jaar en een pr verder.


Wat is er veel gebeurd in dit half jaar mooie dingen, leuke dingen, verdrietige dingen, veel geleerd al met al een druk half jaartje.
Eigenlijk best wel jammer dat ik het niet een beetje heb bijgehouden maar goed van achteren kijk je een koe in zijn…laat maar.

Heel veel wilde plannen had ik al een beetje in de koelkast gezet, niet omdat ik niet wil maar omdat het steeds duidelijker word dat ik er niet sterk genoeg voor ben, natuurlijk ik heb een grenzeloos doorzettingsvermogen maar een beetje snelheid en comfort horen daar ook bij. Dus even nog geen Race tot he Stones, geen Eigertrail, geen gekke dingen dus gewoon even terug naar de basis en sterker worden.

Gisteren liepen we de Marathon van Eindhoven een redelijk vlak parcours, mooi weer een dingetje waren we wel vergeten trainen op de langere afstanden, de vakantie en andere loopjes en een gekneusde rib maakte de voorbereiding niet echt optimaal en dan kan je heel positief aan de start staan maar je lichaam roept je toch wel een keertje terug.

09-10-2016
Tring half zeven de wekker gaat, stik donker in de hotelkamer en erg warm, van buiten komen de eerste geluiden, nog heel even een half uurtje kan echt nog wel. Oké nu echt opstaan even opfrissen en dan gaan eten, in de eetzaal is het al gezellig druk met allemaal gespannen gezichten van lopers, ook van Energie zijn er verschillende en ook Brigitte en Reint zijn er, op het gemak eten, koffie drinken en dan naar boven omkleden laatste dingen checken en dan gaan we ervoor, we wandelen naar het start vak en nemen daar afscheid Martin mag eerder starten ik loop nog even langs de dixies je kan het maar kwijt zijn.

In het start vak ga ik bij de pacers staan deze gaan mij hopelijk naar een pr brengen, ik hoop zo dat ik ze kan blijven volgen en dat ik niet te eigenwijs ben en er voorbij ga, want te snel starten op een marathon is dodelijk. Karin van Eck is de dame en Jos Cornelissen de heer, het startschot klinkt en daar gaan we.

De eerste kilometer te snel maar goed je moet even in het ritme komen en 6.45 op de km pace is best lastig, km 7 en 8 gaan eindelijk iets beter maar al snel gaan de pacers weer te hard. 





Wat te doen loslaten en afzakken maar dan moet ik alleen verder, kijken hoever ik kom wat is slim ik twijfel bij 21 km vraag ik aan de pacer hoe of wat. Ze doen dit expres want aan het einde gaat iedereen toch langzamer en dan komen ze toch op 6.45 uit op het laatst!!!!! He hiervoor ga ik niet met een pacer mee ik besluit om af te zakken en zelf verder te gaan, ik hou ze nog lange tijd in het zicht tot ik even een stop bij 25 km moet maken.
Oké ben ze nu redelijk uit het oog lekker verder op eigen krachten, mmm nee ik ga toch niet mijn kuit voelen he, dat kan niet dat mag niet ik wil het niet maar langzaam maar zeker lopen ze vol en gaan krampjes geven, het is van totaal blokkeren tot redelijk te verdragen, beetje rekken en doen het helpt niet echt ik hobbel als een eend verder en probeer de schade zoveel mogelijk te beperken.
Ga ik Martin bellen om te zeggen dat ik uitstap ik weet het echt niet meer ik voel me echt zwaar verdrietig. Na de 30 km gaat het heel erg pijn doen en is meer als 100 meter lopen haast niet meer mogelijk, hier heb ik wat af gevloekt, zachtjes gegild, gehuild en bijna de strijd opgegeven, steentje in me schoen ik durf niet te bukken om het eruit te halen.

Ik wacht tot een drank post. 34.5 km een drankpost. Ik strompel naar het einde en wil half op de kraam gaan zitten om mijn schoen uit te doen, en toen heb ik echt even gegild kramp in beide kuiten, ik zakte door de grond, gelukkig EHBOèrs in de beurt, woordje van troost en hulp we trekken de kramp er wel even uit, ik geloof er niet in maar he meer pijn als nu kan niet dus ga je gang. Na een paar minuten kan ik weer staan en het voelt goed mijn schoenen worden van steentjes bevrijd en weer netjes aan me voetjes geschoven en dicht gestrikt en ik mag gaan dribbelen. Ik durf niet maar wil wel heel graag, heel voorzichtig zet ik aan het voelt goed ik bedenk dat iedere meter die ik nu kan rennen de schade in mijn eindtijd beperkt dus kom op, moet wel af en toe even op adem komen want het heeft toch flink wat van me lichaam geëist. 37 km ik reken en doe en zie dat ik nog een mini pr kan lopen maar dan moet ik wel heel erg doorzetten, kan ik dat, wil ik dat? Ja ik wil en ik ren, strompel, dribbel en doe maar mijn god ik doe het. We gaan de drukte in normaal leef ik helemaal op van het publiek en nu kan ik ze wel dood kijken ik kan niet meer ik ben op heb de strijd verloren.

He MOOTJE wat doe je nou lopen kom op meis; Robbie bedankt het heeft me er doorgeholpen.

Ik kijk op me horloge de meters tikken weg ik weet dat ik meer meters moet maken als de 42.2 want ik heb heel de weg al niet gelijk gelopen met de afstand maar hoever is het nog…. Dan eindelijk een vlag nog 250 meter ik heb nog een minuut of drie ga ik dat halen ik kan haast niet meer lopen mijn kuiten doen weer zeer maar dit kan en mag ik niet opgeven ik moet het halen ik moet.
Ik heb het gehaald op de lijn stond ik ook weer direct geblokkeerd en werd ik door een lieve dame even vast gehouden en mocht ik daarna bij een lieve meneer van het rode kruis even uithuilen. De emoties gaan als een malle door me heen en ik voel me net een zombie. Bij de uitgifte van de medailles krijg ik eerst de verkeerde omgehangen maar gelukkig zag ik dit nog op tijd dus hup terug en de goede om.
Wat een marathon wat een pr 28 seconden eraf.


Conclusie: Voor een najaar marathon moet je ook goed de tijd nemen om te trainen en niet te gemakkelijk over denken want echt je komt van de koude kermis thuis. Meer en beter mijn oefeningen doen voor sterke kuitspieren.
Geleerd: ik kan meer als ik dacht.

Doelen voor het komend half jaar:
oefeningen doen – op snelheid trainen – langere duurlopen doen – langere duurlopen ook op hogere snelheid – stiekem toch plannetjes blijven maken – en uiteraard het belangrijkste blijven genieten van het lopen – weer wat vaker bloggen.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten